O tren que me leva pola beira do Miño, me leva e me leva polo meu camiño. O tren vai andando pasiño a pasiño e vaime levando cara ó meu destiño. Alguen pode ser que me espere na estación, na terra da felicidad. E todo o que sexa amor e paz. O atoparei, eu o terei, coa miña moza no meu lar. O tren que me leva camiña e camiña, vai votando fume, corre pola via. O rio vai feito un mar de ledicias, no tren, pouco a pouco, volto a miña Galicia. Pasei moito tempo sen lar, lonxe de aquí, foron mil noites cheas de soidá. Falando coa xente polas mañás, escoitarei e saberei o que pasou polo meu lar.

Sergio Dalma