NEMO: ni capitán ni pez payaso
Comentarios y opiniones a algunos metros por debajo de la superficie
Acerca de
Me gusta aprender de los demás, me gusta explicar lo poco que he aprendido. Me gusta pensar, escuchar y dar mi opinión. No me gusta hablar de mi vida, pero sí de lo que pienso y siento.
Sindicación
 
[Comentarios] Me estás dando, me estás dando, ...

Hola Reina,

Hace varias semanas que le daba vueltas a escribirte un artículo, pero como estabas pasando unos momentos un poco duros, me daba miedo echarte sal a las heridas. Después pensé en enviarte un e-mail personal, pero entre que no ha habido manera de conseguir una cuenta en el gmail y que me dió la impresión de que tampoco tenias interés en oir "consejitos" pués me eché atrás.

[http://blogs.chueca.com/reina/c_216.htm]

Acabo de leer tu post y he pensado que no aguantaba mas, que me apetecia decirte lo que pienso y que lo peor que puede pasar es que te entre por una oreja y ta salga por otra... :)

Me han dicho varias veces, en especial mi pareja, que cuando alguien me explica una pena tengo la mania de analizar el problema y intentar buscar soluciones, y que a menudo lo que quiere el "apenado" es que le escuchen, le comprendan y le animen.

Es totalmente cierto, pero no puedo evitarlo, sobretodo si pasan los dias y los ánimos no sirven de nada y la persona se sigue sintiendo mal. Por eso, aunque no te sirva de nada, te doy mi punto de vista:
Ya te he dicho alguna vez que me recuerdas a mi hermana pequeña, por cierto tiene 29 años o sea que no te lo tomes mal, y por eso a pesar de que somos bastante diferentes te veo con mucho cariño.

La película que me he hecho de tí (aunque puedo estar totalmente equivocado) es que eres hija única, o almenos la pequeña de la casa, vienes de familia relativamente acomodada, tienes unos padres que te quieren muchísimo y has tenido una infancia muy feliz y muy protegida.

Eso te ha dado una personalidad muy afable, simpática y extrovertida; probablemente eres guapa, tienes muchos amigos y éxito social, pero ... hay un pero ... tienes baja autoestima y por eso necesitas que todo el mundo te quiera, te valore y te lo demuestre constantemente.

En tus relaciones de amistad no supone demasiado problema, pero en tus relaciones de pareja la cosa es un poco más complicada. Te entregas con locura y esperas que el otro haga lo mismo, como no lo hace crees que no te quiere (al menos tanto como tú a ella) y te indignas, te enfadas y se lo recriminas costantemente...

Desde su punto de vista eres demasiado intensa... siempre de malhumor por "tonterias" y con malos rollos... Pero el problema de fondo es que eres demasiado exigente con tus relaciones... tienes una idea de como deberia ser la relacion ideal y si la realidad no es exactamente así te sientes mal, te duele y lo "comunicas"...

¿Porque lo afirmo con tanta rotundidad? pues porque en este aspecto puntual eres igual a mi: un idealista de las relaciones, por lo tanto un decepcionado de las relaciones. [el alias de Nemo tiene mucho que ver con esto]

Pero mi fracaso ha sido en las relaciones de amistad, soy un idealista y continuamente me siento decepcionado porque se han comportado diferente de como yo hubiera querido... Por lo que apesar de haber tenido muy buenos amigos, poco a poco, me he ido alejando voluntariamente de todos ellos uno a uno ...

En el resto de aspectos somos bastante opuestos: he tenido una infancia triste, soy introvertido, reflexivo y soy un inutil social. Por contra mi relación de pareja es muy buena, estamos juntos desde los 17 años y practicamente hemos madurado juntos. Tengo una gran auntoestima (que no significa creido ni prepotente), pero mi opinión personal depende poco de lo que los demás piensen de mi. Me siento muy satisfecho de mi forma de ser, principalmente porque utilizo esa exigencia para analizarme continuamente e intentar corregir, o almenos suavizar, mis defectos.

Respecto a Marta: era previsible, por eso preferia no opinar, ella amablemente intentó enfriarte la relación, tu hiciste un gran esfuerzo y a los tres dias le volvias a hacer una visita sorpresa al gimansio... y te extrañó que no se alegrara... demasiada intensidad para su gusto.

Que te quiero decir con todo este rollo? Que te centres en dos temas, el primero más superficial y el segundo más profundo:

1. No idealices las relaciones amorosas: antes de nada busca amistad, pero de la de verdad, no solo de la de ir de juerga, y si la cosa avanza se consciente de que cada uno quiere como sabe y como puede, aprende a confiar en esa persona y a interpretar su "lenguaje" que puede ser diferente al tuyo.

2. Asume que tu felicidad depende de tí: para quererte tienes que sentirte orgullosa de tí, y eso sólo pasa cuando tomas las riendas de tu vida, decides que quieres y que no quieres y actuas en consecuencia. Tienes que empezar a pensar que tu vales lo que vales, que tienes mejores cartas que la mayoria de la gente, y a tomar decisiones un poco más con la cabeza que con el corazón.

Reina: Ja m'imagino que lo ultim que et ve de gust en aquest moment és el consell d'un desconegut, que el que et ve de gust és rebre "mimos" de la teva gent i que et diguin lo guapa i fantàstica que ets. Però encara que això es important, no t'ajuda a canviar les coses, per això et deia que quan et recuperis i et sentis amb més força, es important que analitzis amb objectivitat la situació, es l'unica manera de canviar les coses.

Una cosa més, espero de tot cor que no et prenguis malament el que he dit, ho he fet amb tota la bona intenció d'algú que no et coneix i per tant no té res a perdre dient-te clarament el que pensa, encara que estigui equivocat.

Si t'ha molestat només m'ho has de dir i ho esborro tot.

Petons!

--------
[23 Febrero: He cambiado la foto porque me esta me ha parecido más divertida, aunque creo que el objetivo de la autoestima no es verse mejor de lo que eres (como la foto) sinó verte exactamente como eres y valorarlo en lo bueno]
 
Comentario:
Encara estic paint tot el que has dit, vull pensar amb calma per no ficar més la pota.

De moment només aclarir-te que no et criticava ni t'acusava de res, només feia hipòtesis per intentar entendre't (ja he dit que tendeixo a ser massa analitic).

I el més important de tot: PERDONA'M, jugant a endevinar no he pensat que podia ficar la pota. Em sento una mica malament, però m'ho mereixo per jugar amb foc, així apendré.

un petó i gràcies per la comprensió.
 
Comentario:
No, no me molesta en absoluto que me hagas comentarios, pero me da una vergüenza inmensa!!!!!!!!!

Vamos a ver... sí, soy hija única pero de infancia feliz y familia de pasta nada de nada... mi papá murió cuando yo tenía 7 años y mi familia lo hicieron lo peor que pudieron y más, se dedicaron a llorar y compadecerse y compadecerme en lugar de intentar que yo lo notara lo menos posible. He tenido que tragar que me estén siempre comparando con mi padre y que siempre se esté hablando de él, incluso ahora, que hará 19 años de su muerte... así que mi infancia de feliz tuvo poquito y mi adolescencia menos... mi madre no me dejaba tener novio (de todos modos nunca se me acercó ningún chico) y yo no podía hacer lo mismo que mis compañeros de clase... la familia me agobió y me sobreprotegió (cosa muy muy mal hecha) y nunca me dejaban en paz (incluso ahora, a punto de cumplir 27 tacos me lo hacen). Fui una adolescente borde y acomplejada refugiada en la música (SAU, concretamente)para evadirme del mundo, no tenía muchos amigos y los que tenía no eran verdaderos amigos y siempre soñaba con que habría alguien que me querría y sabes? Me fijaba en chicos pero siempre pensaba en una chica abstracta que me acompañaría...

Guapa... no, no me considero guapa ni creo serlo, soy normalísima, simpática sí soy, lo reconozco. Y sí, tengo éxito social (el que no tuve de adolescente, cuando mis compañeros se reían de mí)y suelo caer bien a la gente.

Tema de amores... como te decía siempre he soñado con alguien que me quiera y sí, cuando estoy con alguien o en proyecto de estarlo me gusta tratarle como me gustaría que me trataran a mí... no soy cariñosa ni romántica, aunque me esfuerzo en serlo, pero sí soy detallista y me gusta sorprender a la otra persona... como bien dices me entrego y me entrego demasiado y como no responden como yo quisiera me frustro y pienso que no me quieren y eso me provoca inseguridad (más todavía, si cabe), angustia, nerviosismo y mal humor.

Tema de Marta... las 2 sabíamos lo que había y ella en ningún momento amablemente intentó enfriar la relación... me pidió que fuera más tolerante con su manera de ser y yo lo intenté pero yo no puedo prometer cambiar si ella no pone nada de su parte. Las 2 sabíamos que no éramos pareja ni nada parecido, que si surgía el rollo pues adelante y si no también... yo no quiero volver a enamorarme de nadie y Marta era una firme candidata a hacerme romper la promesa, pero sabes qué creo?? Que tiene aún más miedo que yo.

Sobre mi inexistente autoestima... bueno, mi vida no ha sido fácil, entre la familia y algunos amigos y las parejas, que nunca he podido decir al 100% que he tenido pareja porque ninguno de ellos (sí, ellos masculino) me ha querido. Estaba mejor hasta que se cruzó el demonio en mi vida y me la jodió para siempre, después de ella me prometí que nunca volvería a enamorarme y que alejaría a quien se me acercara, pero apareció Marta, una Marta dulce y cariñosa que me robó el corazón... muy distinta a la Marta que estoy conociendo... pero que, a mi pesar, me sigue gustando aunque me decepcione a cada minuto porque imagino que aún puede resurgir aquel encanto de chica con la que me estuve besando toda una noche.

Te he escrito un montón de cosas apresuradas y sin sentido, creo, pero espero haberte aclarado cosas :-).

T'agraeixo molt el teu interès per mi i els teus consells, no tothom ho fa i si ve d'una persona desconeguda és molt gratificant.
Moltes gràcies i un petó.
No
Nedstat Basic - Web site estadísticas gratuito El contador para sitios web particulares Contador gratuito