a preguntas embarazosas...
Sindicación
 
explicación (aunque nadie me la pidió)
No escribo por muchos motivos.

Porque (POR FIN) me he cambiado de piso y he estado liadísima con el traslado. Porque en el transcurso de este mes se ha casado mi hermano (jamás lo hubiese creído –la primera boda que “me gustó”, hay que ver…-). Porque este espacio ya lo conoce demasiada gente que me rodea (dejó de ser algo anónimo hace ya mucho tiempo y eso, aunque no lo quiera, me corta a la hora de contar algunas cosas). Porque me abrí una cuenta de myspace y otra de youtube y descubrí otras ventajas que el blog no tiene. Porque fue el cumpleaños de supermaja, con quien ya sobrepasamos los 5 meses hace poco, con quien dormimos juntas casi a diario (aunque a ninguna de las dos nos habléis de convivencia...ufufufffffffffff...que nos entra ¡¡¡pá-ni-co!!!). Porque a veces enroscarme a su lado es lo único que quiero hacer. Porque no entendió y le sentó mal leer algún post que hice. Porque estamos preparando una escapada juntas este verano (a Costa Rica, para vuestra información). Porque no me apetece volver a escribir nada de poloopuesto (de quien no sé nada desde hace ya mucho – parece que ya ha aprendido a decirme “adiós”, después de todo-). Porque, simplemente, no me apetece escribir. Porque estoy bien y entonces me parece que lo que escribo no tiene “chicha”. Porque si no me desgarro por dentro, no me salen las palabras. Porque sé que me va bien contar cosas en el blog y recibir opiniones distintas, dispares, pero opino que a veces me ha servido de algún modo como “escudo” para no tomar decisiones o todo lo contrario, precipitarme (y no os culpo eh...sólo es que me estoy conociendo un poco más -con defectos y virtudes-). Porque much@s bloguer@s que visitaba a menudo ya no escriben o desaparecieron sin más. Porque estoy de nuevo en la recta final del curso. Porque ando algo estresada con cursos, festivales y tonterías varias. Porque me paso el día deshojando margaritas pensando en “pros” y “contras” de dejar el trabajo que actualmente tengo. Porque estoy activa y no paro. Porque he ido a esquiar, de conciertos, a la montaña, a la feria de abril, al cine, teatro, de fiesta, de ambiente, de rollo relax, de fiesta loca. Porque tengo/tenemos mil planes con mis amig@s de siempre y con gente maja que he ido conociendo estos últimos meses. Porque por primera vez estoy intentando hacer el esfuerzo de tener las cosas relativamente en orden. Porque cuando me releo no me reconozco. Porque a grandes trazos y a pequeños momentos, soy feliz.

Y a pesar de todos estos “porqués” sigo echando de menos mis líneas diarias/semanales contando mis paranoias varias a modo de terapia grupal (“blogueras anónimas”)… sigo extrañando este “mundo paralelo” que me permite expresar aquello que no cuentas (ni) a tu gente cercana… sigo envidiando a las que han ido a quedadas y se han puesto cara… sigo leyendo a hurtadillas las historias de mis enlaces aunque pase de puntillas y no se me vea :)
Gracias por leerme y por ser como sois... esto no es una despedida...sólo es una explicación (aunque nadie me la pidió).

ANTÒNIA FONT- Wa yeah!

Jo cant sa lluna i s'estrella, sa jungla i es bosc animat… es tren, es vaixell, s'avioneta i es teu submarí aquí aparcat. Jo cant es cafè i sa galleta, quan dius tu podries ser meu, què sexy, que dolça i que freda, oh yeah! Sa zebra que passa un semàfor i com se desmonta un bidet, cosmètics i Margaret Astor… ja sé com s'escriu Juliette. Jo cant sa rosa i es cactus i moltes més coses també, un llapis d'Ikea, un pistatxo, oh yeah!
Què divertit lo que escric quan estic avorrit, per exemple es teu cos, es jersei destenyit, es carrer blanc de sol, es meu cos a damunt, per exemple, es teu llit de penombra i llençols amb es termo espenyat, per exemple dormits ...
Jo cant sa lluna i s'estrella, sa jungla i es bosc animat, es tren, es vaixell, s'avioneta i es teu submarí aquí aparcat. Jo cant sa fruita vermella i quan acabi riuré, galàpets, nenúfars, princeses, oh yeah! * *

Etiquetas: